Soms is slecht weer mooi weer

en soms moet je het gewoon doen: trek je wollen onderlijveke aan, stop regenbroek en picnic in je rugzak, laat je kinderen bij hun andere ouder en trek voor een dagje de Vlaamse velden in. Je zal er geen spijt van krijgen - 't is te zeggen, eerst wel, maar als de spierpijn weg is zal je er geen spijt meer van hebben.

Stoppen met shoppen

Een existentiële crisis is nooit ver weg en soms durf ik in mijn vertwijfeling deze blog meesleuren, de diepe put vol vragen in: Wat? Hoe? Waarom? Dit wordt nooit een blog van stand als ik niet zorg voor een duidelijke profilering, als ik mijn doelpubliek niet definieer en als ik het jaar rond een besneeuwd schaap in mijn header laat staan. Maar anderzijds is deze compleet onsamenhangende blog een perfecte afspiegeling van mijn compleet onsamenhangende persoonlijkheid. Compleet en perfect, dat kan al tellen qua profilering. In mijn deterministische wereldbeeld heb ik tenslotte ook geen keuze: het is wat het is.

En zo kan ik hier gewoon uit het niets het verhaal vertellen van het engagement dat ik aanging 325dagen geleden. Ik besloot toen om een jaar geen kleren meer te kopen. Een heel banale uitdaging, ik weet het, want het www bulkt van de beloftes en getuigenissen van gelijkgezinden. En mijn jaar is niet eens om. Maar ik heb toch zin om hier nu mijn eigen versie van de feiten te vertellen.

Ik mag dan al duizenden lotgenoten hebben volgens het internet, in mijn echte omgeving vonden de meeste mensen het toch maar raar dat ik zoiets lastigs met mezelf had afgesproken. Telkens ik er over begon (en dat was vaak want ik wilde de hele tijd verantwoording afleggen  voor mijn slonzige verschijning), vroeg men mij verwonderd ‘Waarom?’.  Ik vond geld sparen en het milieu redden wel interessante extraatjes, maar ik had me toch vooral laten verleiden door de bevrijding die me ietwat bedriegelijk werd voorgehouden door Madame Zaszsa.  

Eerst kort nog over mijn eigen regels:

• geen nieuwe kleren meer kopen
• schoenen en accessoires zijn geen kleren
• tweedehands en zelf maken mag wel
• kleren cadeau krijgen is ook toegestaan
• de kinderen worden niet betrokken in het project

 Aan deze regels heb ik me flink gehouden, maar toch: het is niet goed gegaan.

Heel vroeger was shoppen een (naar het schijnt erfelijke (langs moeders kant)) hormonale aangelegenheid. Dank zij het spiraaltje is die maandelijkse cyclus er wat uit, maar ik blijf toch last hebben van een soort fysisch verlangen naar nieuwe kleren.  Ik kreeg dan ook snel spijt van mijn engagement en maakte al snel plannen om mijn eigen project te saboteren. Ik vroeg me af of meneer Schaap zou geloven dat een nieuwe broek eigenlijk een oude is  (op zich geen probleem) en zocht dan manieren om die broek betaald te krijgen zonder dat hij het zou merken (onmogelijk). Ik probeerde bevestigd te krijgen door mijn vriendinnen dat outlet eigenlijk een soort tweedehands is, maar ook dat mislukte.

Ik heb me dan uit pure ellende op de tweedehandsmarkt gestort, maar daar kwamen toch vooral miskopen van. In zo’n Think Twice vol hipsters raak je wel overtuigd van de charme van die herderinnetjesjurk en dat bommabloesje, maar als je op maandagochtend aan power dressing probeert te doen voor je burgerlijke job, slaat de twijfel toe.

Tweedehands kopen kost ook wel veel meer tijd dan nieuwe kleren kopen. Het is jagen en plukken tegenover landbouw. Ik heb een buitenpropotioneel lichaam en was gewend veel via internet te kopen. Tweedehands shoppen na kinderbedtijd is moeilijk.

Het enige lichtpunt dit jaar was mijn verjaardag in mei. Toen kreeg ik van mijn moeder als cadeau een budget dat ik enkel aan kleding mocht besteden. Niet geheel vrijwillig van haar kant overigens, want mijn moeder geeft het liefst van al nuttige cadeaus zoals strijkijzers en frietketels.

Ik had me ter compensatie op de schoenenmarkt kunnen werpen, maar ben ik ben geen schoenenfetishist. Er bestaan ook bijna geen leuke schoenen in mijn maat, dus dat was een beetje een zielig alternatief. Ik kocht één paar in die bijna 11 maanden. Oh, én een paar loopschoenen. Die regel was ik nog vergeten in mijn lijstje: sportkleding is geen kleding. Ik kocht dus ook een stuk of 3 sneldrogende t-shirts in de Koodza om op berghuttentocht te gaan.

Enfin, ik kan besluiten dat er in mijn geval van gemoedsrust of bevrijding geen sprake is. Ik blijf plakken in het consumentenweb. En ik kan niet wachten tot het 2014 is. Dan ga ik ongebreideld shoppen en ga ik een makkelijker uitdaging aan.  Een heel jaar elke dag een kwartier op mijn handen staan of zo, easy peasy in vergelijking met dit jaar!

En aan alle onthechte niet-shoppers: ik ben onder de indruk en geniet van de bevrijding.

Verstoppertje spelen in Haspengouw

Marta koos stof bij Van Leuven. Ze wilde graag een jurkje met veel zwier, en omdat er veel stof kruipt in zwier, kocht ik 2 meter. Na enige overpeinzingen op de fiets, tijdens vergaderingen en in bed, vond ik de stof toch te druk voor een weelderige jurk, dus ik overtuigde Marta van een strakker modelletje uit Stof voor Doe het Zelvers.

 

Uit de restjes stof hoopte ik nog een rokje voor Babette te krijgen, maar na veel gepuzzel en wat gesjoemel haalde ik er nog een heel kleedje uit. Ik gebruikte het basispatroon uit SVDHZ, verkorte het lijfje wat en tekende er een kraagje aan.

 

Twee voor de prijs van één, dus!

 



Jezus zal content zijn

Voor de fotoshoot mocht Annabel haar nieuwe fiets inrijden, die officieel nog op slot staat tot de dag van haar eerste communie. Ter ere van die ceremonie zochten we samen een feestelijk stofje uit bij Stoffen Van Leuven en maakte ik jurk Lisa uit Zelfgemaakte Kleertjes.
Ik weet niet hoe het eruit ziet als ze niet je dochter is, maar ik vind haar om op te eten!

Om voluit te gaan in het thema 'taart' maakte ik een tutule (dixit Annabel) waardoor het rokje extra wijd staat.

Voorlopig gaat de fiets nog met Annabel aan de haal, dus er staat nog veel oefentijd op het programma voor ze ermee naar school mag fietsen. Al rekenen we er natuurlijk ook op dat Jezus haar zal beschermen. Dat is Hij ons nu wel verschuldigd.

Spring in the air

Babette kreeg een nieuw rokje en ze is er precies wel blij mee.

Imperfectie

Ik heb nog eens een peervriendelijk Japannertje gemaakt en om jullie het resultaat te showen heb ik een paar keer staan glimlachen naar mijn fototoestel op de strijkplank.
Ik moet nog investeren in een grote spiegel op een neutrale plaats.

Op de laatste foto glimlach ik niet meer, want van zo dicht bij zie je de naad in de kraag, die achteraan had moeten zitten. Ik ben er het type niet voor om die kraag nu helemaal los te tornen en ze er op de juiste manier weer aan te zetten. Laten we mij een imperfectionist noemen. Maar daarom vind ik het nog niet leuk natuurlijk, ik had liever gehad dat ik ze er gewoon van bij het begin goed had aangezet. Dat zie je aan mijn blik op de foto.

Er zit geen rits of knoop aan dit patroon, wat vaak het geval is bij die Japanse patronen. Ik vind dat echt slim gezien: de jurk is snel gemaakt en daarna is ze ook steeds weer snel aan en uit.
De mouwen werkte ik af met zwarte boordstof, in plaats van een rekker door een tunneltje zoals het boekje suggereerde.

De wollen stof komt van bij de Strik en ik denk niet dat het echte wol is. Het boekje kocht ik op amazon.fr.
Ik wil nu alleen nog haar zoals het meisje op de foto.

 



 

Een zwak voor zwak

De vriendin van mijn vriendin kreeg een naaiboek cadeau van haar vriendin. Voor alle duidelijkheid: alle vriendinnen waarvan sprake zijn naaisters. Vriendin na vriendin werd koud noch warm van het boek en na een doorgeefronde belandde het bij mij. Zelf was ik ook niet bepaald enthousiast: de stoffenkeuze, de styling en de foto's waren allemaal niet mijn ding.
Maar ik heb een zwak voor zwak. Je zal maar eens een boek zijn dat niemand wil!
Ik ben dus toch aan de slag gegaan met "Zelfgemaakte kleertjes voor elke gelegenheid" (de titel mocht ook nog bij het lijstje 'niet mijn ding') van Catharine Deweerdt en er staan echt heel leuke jurken in. De modellen zijn eenvoudig, de patronen zijn mét naad (altijd een plus voor luie naaisters) en de werkwijze wordt heel duidelijk uitgelegd.


Mijn machine is een ongelooflijke klungel in knoopsgaten maken, waardoor jurken altijd lang blijven liggen tot ik ergens bij een vriendin met meer geluk en een chiquere machine een paar gaatjes mag stikken.
Maar deze 'Lena' is toch afgeraakt en zoals je ziet al volop in gebruik:

 

 

 

Toen ik de stof zag liggen bij Van Leuven dacht ik: Oh, een Fins dennenwoud, mooi! De tijd van het jaar, namelijk kerstperiode en de Scandivanische Week op Canvas nog niet zo lang voorbij, pleit in mijn voordeel.

Terwijl het jurkje lag te wachten op knoopsgaten, verschenen her en der blogposts waaruit bleek dat iedereen, werkelijk iedereen had gezien dat Michael Miller vlagjes had bedoeld.

 

Niets is wat het lijkt.

Weer meer peer

In tijden van nood kent mijn zijn vrienden. Zij is een vriendin die zes reeksen Grey’s Anatomy komt binnensteken ter verkwikking van de zieligste dagen van mijn jaar. Mc Dreamy heeft meer dan één koortsdroom opgefleurd en ik kan niet ontkennen dat ik nogal ontgoocheld was over de dokter die aan huis kwam: geen openhangende witte jas, geen zwoele blik en hij moest dringend eens naar de kapper. En ik had geen tumor, vreemd!

Nu is het virus overwonnen, Meneer Schaap kwam thuis van skivakantie en Dr. Sheperd zit terug in zijn doosje. We kunnen overgaan tot de orde van de dag, weliswaar met 3 kg minder dan vorige week. Die kilo’s smolten allemaal weg rond mijn gezicht en mijn borsten en volgende week zijn ze er weer alledrie bij: op mijn dijen. Dat is het droeve lot van een peer.

The optimist proclaims that we live in the best of all possible worlds, and the pessimist fears this is true

(James Branch Cabell)

Nadat ik deze morgen in de krant had gelezen over deOptimistenbond van het Koninkrijk België was ik binnen de 10 minuten betalend lid  - binnen de 5 was het geweest als ik zo niet had gesukkeld met die verdomde codes van de PC-banking. En daarbij werd ik totaal niet gehinderd door de vijf bijna vergeelde post-its rond het scherm met daarop respectievelijk ‘kinderarts’, ‘Bib->BOETE’, ‘overschrijven krokuskamp’, ‘tandarts’ en ‘pipischema doorsturen’ (dat laatste is een lang verhaal).

Uitstelgedrag is een misplaatste vorm van optimisme: morgen lukt het zeker!

Maar nu ben ik toch echt zó blij dat ik lid ben geworden van de Optimistenbond van het Koninkrijk België! Had ik de club niet gauw gevonden, ik had hem zelf opgericht, en ik had al zeker dezelfde naam gekozen. Wie volgend jaar met mij mee wil naar de nieuwjaarsreceptie: aansluiten maar! Het lidgeld bedraagt 50 euro, maar als je dat teveel vindt, mag je ook geven wat je wil. Geweldig toch?

Vlieg je met ons mee?

Men vertelt me dat je nieuwjaarskaartjes nog tot eind januari mag opsturen, maar Meneer Schaap vindt het schaamtelijk om daar nu nog mee af te komen. Gelukkig kan ik op deze blog schaamteloos mezelf zijn.
Ik had mijn kaartje trouwens al veel eerder in elkaar geflanst (na een inspirerend bezoekje van een creatieve buurvrouw), maar ik vond in Gent geen kopieerwinkel die open was tussen Kerst en Nieuwjaar. En na nieuwjaar had ik even andere prioriteiten, zoals een naamsverandering en zo. Om excuses zit ik nooit verlegen.

Nu wens ik jullie van harte alle geluk in het nieuwe jaar!