Verstoppertje spelen in Haspengouw

Marta koos stof bij Van Leuven. Ze wilde graag een jurkje met veel zwier, en omdat er veel stof kruipt in zwier, kocht ik 2 meter. Na enige overpeinzingen op de fiets, tijdens vergaderingen en in bed, vond ik de stof toch te druk voor een weelderige jurk, dus ik overtuigde Marta van een strakker modelletje uit Stof voor Doe het Zelvers.

 

Uit de restjes stof hoopte ik nog een rokje voor Babette te krijgen, maar na veel gepuzzel en wat gesjoemel haalde ik er nog een heel kleedje uit. Ik gebruikte het basispatroon uit SVDHZ, verkorte het lijfje wat en tekende er een kraagje aan.

 

Twee voor de prijs van één, dus!

 



B5395 Butterick

Soms, als ik een kooppatroon overweeg, google ik het patroonnummer om foto's te vinden van andere naaisters die me voorgingen en hun resulaten op het web showen.  Het is natuurlijk heel verhelderend om te zien hoe de patronen, die vaak met getekende modellen worden aangeprezen, eruit zien in echte stof en op echte lijven.
Vandaag wilde ik graag mijn bijdrage leveren, en wel met de B5395 Butterick (go Google, go!). Ik kocht het patroon lang geleden voor het leuke korte jasje dat er bij zit, maar ik ben nog steeds op zoek naar de ultieme stof daarvoor.
Intussen maakte ik de bijhorende jurk in simpele jeans van bij De Strik.

Hoewel ik al heel wat ervaring heb, blijf ik het toch een uitdaging vinden om mezelf met mijn creaties in beeld te brengen.

Hier met de zelfontspanner en weinig tijd. Ik had het gevoel er toch niet helemaal op de kunnen en dat bleek ook te kloppen.

Hier in de spiegel van de badkamer: ondanks halsbrekende toeren kan ik er toch nooit in één stuk op.

En hier dan door het oog van mijn dochter (hier geleerd) die heel duidelijke instructies geeft. Misschien moet ik de volgende keer met deze methode beginnen.

Aan iedereen die de aankoop van dit patroon overweegt is mijn boodschap: doen! De jurk zit eenvoudig in elkaar en eens je af is mag je je aan een berg complimenten verwachten.

Het enige nadeel is dat ik ze enkel op autodagen kan dragen: fietsen met de B5395 Butterick is absoluut onmogelijk!

Jezus zal content zijn

Voor de fotoshoot mocht Annabel haar nieuwe fiets inrijden, die officieel nog op slot staat tot de dag van haar eerste communie. Ter ere van die ceremonie zochten we samen een feestelijk stofje uit bij Stoffen Van Leuven en maakte ik jurk Lisa uit Zelfgemaakte Kleertjes.
Ik weet niet hoe het eruit ziet als ze niet je dochter is, maar ik vind haar om op te eten!

Om voluit te gaan in het thema 'taart' maakte ik een tutule (dixit Annabel) waardoor het rokje extra wijd staat.

Voorlopig gaat de fiets nog met Annabel aan de haal, dus er staat nog veel oefentijd op het programma voor ze ermee naar school mag fietsen. Al rekenen we er natuurlijk ook op dat Jezus haar zal beschermen. Dat is Hij ons nu wel verschuldigd.

Spring in the air

Babette kreeg een nieuw rokje en ze is er precies wel blij mee.

Imperfectie

Ik heb nog eens een peervriendelijk Japannertje gemaakt en om jullie het resultaat te showen heb ik een paar keer staan glimlachen naar mijn fototoestel op de strijkplank.
Ik moet nog investeren in een grote spiegel op een neutrale plaats.

Op de laatste foto glimlach ik niet meer, want van zo dicht bij zie je de naad in de kraag, die achteraan had moeten zitten. Ik ben er het type niet voor om die kraag nu helemaal los te tornen en ze er op de juiste manier weer aan te zetten. Laten we mij een imperfectionist noemen. Maar daarom vind ik het nog niet leuk natuurlijk, ik had liever gehad dat ik ze er gewoon van bij het begin goed had aangezet. Dat zie je aan mijn blik op de foto.

Er zit geen rits of knoop aan dit patroon, wat vaak het geval is bij die Japanse patronen. Ik vind dat echt slim gezien: de jurk is snel gemaakt en daarna is ze ook steeds weer snel aan en uit.
De mouwen werkte ik af met zwarte boordstof, in plaats van een rekker door een tunneltje zoals het boekje suggereerde.

De wollen stof komt van bij de Strik en ik denk niet dat het echte wol is. Het boekje kocht ik op amazon.fr.
Ik wil nu alleen nog haar zoals het meisje op de foto.

 



 

Een zwak voor zwak

De vriendin van mijn vriendin kreeg een naaiboek cadeau van haar vriendin. Voor alle duidelijkheid: alle vriendinnen waarvan sprake zijn naaisters. Vriendin na vriendin werd koud noch warm van het boek en na een doorgeefronde belandde het bij mij. Zelf was ik ook niet bepaald enthousiast: de stoffenkeuze, de styling en de foto's waren allemaal niet mijn ding.
Maar ik heb een zwak voor zwak. Je zal maar eens een boek zijn dat niemand wil!
Ik ben dus toch aan de slag gegaan met "Zelfgemaakte kleertjes voor elke gelegenheid" (de titel mocht ook nog bij het lijstje 'niet mijn ding') van Catharine Deweerdt en er staan echt heel leuke jurken in. De modellen zijn eenvoudig, de patronen zijn mét naad (altijd een plus voor luie naaisters) en de werkwijze wordt heel duidelijk uitgelegd.


Mijn machine is een ongelooflijke klungel in knoopsgaten maken, waardoor jurken altijd lang blijven liggen tot ik ergens bij een vriendin met meer geluk en een chiquere machine een paar gaatjes mag stikken.
Maar deze 'Lena' is toch afgeraakt en zoals je ziet al volop in gebruik:

 

 

 

Toen ik de stof zag liggen bij Van Leuven dacht ik: Oh, een Fins dennenwoud, mooi! De tijd van het jaar, namelijk kerstperiode en de Scandivanische Week op Canvas nog niet zo lang voorbij, pleit in mijn voordeel.

Terwijl het jurkje lag te wachten op knoopsgaten, verschenen her en der blogposts waaruit bleek dat iedereen, werkelijk iedereen had gezien dat Michael Miller vlagjes had bedoeld.

 

Niets is wat het lijkt.

Weer meer peer

In tijden van nood kent mijn zijn vrienden. Zij is een vriendin die zes reeksen Grey’s Anatomy komt binnensteken ter verkwikking van de zieligste dagen van mijn jaar. Mc Dreamy heeft meer dan één koortsdroom opgefleurd en ik kan niet ontkennen dat ik nogal ontgoocheld was over de dokter die aan huis kwam: geen openhangende witte jas, geen zwoele blik en hij moest dringend eens naar de kapper. En ik had geen tumor, vreemd!

Nu is het virus overwonnen, Meneer Schaap kwam thuis van skivakantie en Dr. Sheperd zit terug in zijn doosje. We kunnen overgaan tot de orde van de dag, weliswaar met 3 kg minder dan vorige week. Die kilo’s smolten allemaal weg rond mijn gezicht en mijn borsten en volgende week zijn ze er weer alledrie bij: op mijn dijen. Dat is het droeve lot van een peer.

The optimist proclaims that we live in the best of all possible worlds, and the pessimist fears this is true

(James Branch Cabell)

Nadat ik deze morgen in de krant had gelezen over deOptimistenbond van het Koninkrijk België was ik binnen de 10 minuten betalend lid  - binnen de 5 was het geweest als ik zo niet had gesukkeld met die verdomde codes van de PC-banking. En daarbij werd ik totaal niet gehinderd door de vijf bijna vergeelde post-its rond het scherm met daarop respectievelijk ‘kinderarts’, ‘Bib->BOETE’, ‘overschrijven krokuskamp’, ‘tandarts’ en ‘pipischema doorsturen’ (dat laatste is een lang verhaal).

Uitstelgedrag is een misplaatste vorm van optimisme: morgen lukt het zeker!

Maar nu ben ik toch echt zó blij dat ik lid ben geworden van de Optimistenbond van het Koninkrijk België! Had ik de club niet gauw gevonden, ik had hem zelf opgericht, en ik had al zeker dezelfde naam gekozen. Wie volgend jaar met mij mee wil naar de nieuwjaarsreceptie: aansluiten maar! Het lidgeld bedraagt 50 euro, maar als je dat teveel vindt, mag je ook geven wat je wil. Geweldig toch?

Vlieg je met ons mee?

Men vertelt me dat je nieuwjaarskaartjes nog tot eind januari mag opsturen, maar Meneer Schaap vindt het schaamtelijk om daar nu nog mee af te komen. Gelukkig kan ik op deze blog schaamteloos mezelf zijn.
Ik had mijn kaartje trouwens al veel eerder in elkaar geflanst (na een inspirerend bezoekje van een creatieve buurvrouw), maar ik vond in Gent geen kopieerwinkel die open was tussen Kerst en Nieuwjaar. En na nieuwjaar had ik even andere prioriteiten, zoals een naamsverandering en zo. Om excuses zit ik nooit verlegen.

Nu wens ik jullie van harte alle geluk in het nieuwe jaar!

Naaiwoede

Of mijn dochter in haar mooiste kerstoutfit naar de Chiro kon komen, las ik deze morgen (DEZE MORGEN) in een mailtje van de leiding. Ik had dat mailtje vorige week al gekregen. Maar ik las het dus deze morgen (DEZE MORGEN, om tien uur).
Ik ga een kerstboom zijn, vond Annabel. En in de plaats van te berusten bij één kerstbal aan elk oor, ging ik graaien in mijn stoffenvoorraad, grabbelen in zijn doe-het-zelf-kelder en sloeg ik aan het knippen en stikken alsof mijn leven ervan afhing. Het middagmaal werd verschoven naar vanavond - 't was dat of zelf koken, meneer Schaap had snel beslist - en om vijf voor twee kon ik nog snel enkele foto's maken in onze intussen tot puinhoop verworden woonkamer.

Ik tekende rechtstreeks op de stof een slaapkleedje over, maar verbreedde de onderkant. Er bleek dus zomaar kerstboomstof in mijn kast te liggen, naast een flexibele buis die ik door de zoom stak. De muts knutselde ik eerst in papier. En tot slot naaide ik een paar zelfgehaakte kerstballen vast omdat ik geen sluitspeldjes kon vinden. Die kerstballen maakte ik twee jaar geleden en sindsdien blijven elk jaar bij het optuigen van de boom in de doos liggen, omdat de kinderen ze zo lelijk vinden.