dinsdag 17 juni 2014

rokje Pauline

Dat went snel, zo'n grote tuin.

Annabel draagt de Pauline uit Zelfgemaakte kleertjes 2, in een feeëriek stofje van Michael Miller dat ik kocht bij Mertens in Melle.
Ik had het ook in De Stoffenkamer zag liggen, maar Mertens hadden ze nog net één metertje. Dit interpreteerde ik als een duidelijke opdracht van hogerhand, wat me over de streep trok.






vrijdag 6 juni 2014

Coulance

Vroeger noemde ik Roompot ‘de Center Parks van den Aldi’. Dat zal ik nu nooit meer doen.

En wel hierom:

We zouden op weekend gaan met een paar collega’s. Ik zei: “Ik boek wel een huisje bij Roompot. Ken je dat niet? Da’s de Center Parks van den Aldi.” En ik boekte een huis voor 10 personen, zoals dat gaat: klikken en vinken, ‘ga door’ en ‘akkoord’ tot ik tot mijn tevredenheid een mail kreeg waarop stond dat ik definitief geboekt had.  Betalen moest ik ook doen natuurlijk, maar daar had ik nog zeeën van tijd voor.

De zeeën werden een meer en het meer werd een vijver en de vijver werd een poel en de poel werd een regenplas en toen kreeg ik een mailtje waarin stond dat mijn reservatie was geannuleerd wegens niet tijdig betaald. Er stond ook nog iets in over recron-voorwaarden, blijkt achteraf, maar ik lees graag diagonaal en dat van die voorwaarden stond in de verkeerde hoek.

Verdorie, dacht ik, nu gaat ons weekend niet door. Mijn gedachten dwaalden verder af naar therapie voor uitstelgedrag en dat was dat.

Ik krijg regelmatig mails van Roompot, met last-minute-aanbiedingen en zo. Ik lees die nooit, dus de voorbije weken las ik die ook niet, ook al stond er soms ‘aanmaning’ bij het onderwerp, blijkt achteraf. Ik kan zelfs mailboxen diagonaal lezen.

En toen kreeg ik een echte papieren brief van Roompot in de bus. Ik ben verzot op echte papieren brieven, dus die lees ik altijd helemaal horizontaal en verticaal.

Het was een brief met een nep-watermerk van Roompot en hij had een titel: Aanmaning.

Totaal achterstallige betalingen: € 673,25

Ik moest even gaan zitten, want ik zag sterretjes een ook een paar schoenen, veel mooie jurkjes en een nieuwe zonnebril, allemaal met een groot rood kruis erdoor. Ik kreeg ook een beetje buikpijn.

Ik heb de brief enkele keren herlezen, heb mijn mailgeschiedenis uitgeplozen, heb de recron-voorwaarden gedownload en bestudeerd heb me toen zetten wachten op Meneer Schaap.

Meneer Schaap heeft de brief enkele keren herlezen, mijn mailgeschiedenis uitgeplozen en de recron-voorwaarden bestudeerd en toen heeft hij heel ontgoocheld naar mij gekeken.

Roompot was volledig in zijn (haar?) recht: door niet te betalen had ik laattijdig geannuleerd en ik moest 75% van de kosten betalen.

Meneer Schaap had nu ook buikpijn gekregen en stuurde me op strafkamp naar de keuken. Terwijl ik schuldbewust de afwas deed, schreef hij Roompot een poeslieve mail waarin hij de nonchalance van zijn vrouw beschreef als een klinisch probleem en heel nederig vroeg om begrip en misschien een beetje korting op onze schulden.

Later die avond mocht ik terug uit de keuken komen, maar echt gezellig werd het niet meer.

Wat een verschil met de daaropvolgende dag, toen we konden lezen in de mail van de afdeling Gastenadministratie: “Uit coulance hebben wij de annuleringsnota 00014104999 verwijderd/laten vervallen.” Een cadeautje van € 673,25, zomaar, uit coulance. Hoera!


Ik weet zeker dat ze bij Center Parks niet zo coulant waren geweest.

woensdag 21 mei 2014

Doelloos filmpje

Een doelloos filmpje, zoals het leven zelf.
En een trage variant op dit project.



vrijdag 13 december 2013

de nomade in mij


Drie maanden geleden verhuisden we van het mooiste huis is een lelijke straat naar het lelijkste huis is een mooie straat.  De eerste weken na de verhuizing kon ik niet langs het oude huis rijden zonder buikpijn te krijgen: we hadden hier nooit mogen weggaan!
We waren namelijk heel gelukkig in ons oude huis: comfort, charme, plaats, leuke buren, stad, autosnelweg, winkels, parken, muziekscholen en sportclubs,  we hadden het allemaal. Toch verruilden we het voor een huis dat al die dingen een beetje minder heeft. We hadden niet echt een goede reden. Sinds een paar jaar heb ik het irrationele verlangen om  rond mijn huis te kunnen lopen. En we wilden op minder bakstenen uitkijken. Onder mijn toezicht gaan kamerplanten namelijk snel dood, dus het groen in mijn leven moet van buiten komen.
We hebben ons niet echt verbeterd, we zijn gewoon veranderd. Er huist uiteindelijk ook ergens een nomade in mij.

Twee kilometer stroomafwaarts langs de boven zeeschelde, ver zijn we niet gegaan.

Intussen ben ik trouwens alweer helemaal in het reine met ons nieuwe bestaan en ik zou niet meer willen terugkeren. Ook al paste deze keuze niet bij mij volgens sommigen: je rijdt toch met een bakfiets? Maar ik heb nooit met een bakfiets gereden en nu  bouwen we  aan ons eigen ecologisch evenwicht: Meneer Schaap vangt de mollen en ik voeder de mezen.
 
minder bakstenen


langs de boven zeeschelde
 

maandag 25 november 2013

Soms is slecht weer mooi weer


en soms moet je het gewoon doen: trek je wollen onderlijveke aan, stop regenbroek en picnic in je rugzak, laat je kinderen bij hun andere ouder en trek voor een dagje de Vlaamse velden in. Je zal er geen spijt van krijgen - 't is te zeggen, eerst wel, maar als de spierpijn weg is zal je er geen spijt meer van hebben.

vrijdag 22 november 2013

Stoppen met shoppen

Een existentiële crisis is nooit ver weg en soms durf ik in mijn vertwijfeling deze blog meesleuren, de diepe put vol vragen in: Wat? Hoe? Waarom? Dit wordt nooit een blog van stand als ik niet zorg voor een duidelijke profilering, als ik mijn doelpubliek niet definieer en als ik het jaar rond een besneeuwd schaap in mijn header laat staan. Maar anderzijds is deze compleet onsamenhangende blog een perfecte afspiegeling van mijn compleet onsamenhangende persoonlijkheid. Compleet en perfect, dat kan al tellen qua profilering. In mijn deterministische wereldbeeld heb ik tenslotte ook geen keuze: het is wat het is.

En zo kan ik hier gewoon uit het niets het verhaal vertellen van het engagement dat ik aanging 325dagen geleden. Ik besloot toen om een jaar geen kleren meer te kopen. Een heel banale uitdaging, ik weet het, want het www bulkt van de beloftes en getuigenissen van gelijkgezinden. En mijn jaar is niet eens om. Maar ik heb toch zin om hier nu mijn eigen versie van de feiten te vertellen.

Ik mag dan al duizenden lotgenoten hebben volgens het internet, in mijn echte omgeving vonden de meeste mensen het toch maar raar dat ik zoiets lastigs met mezelf had afgesproken. Telkens ik er over begon (en dat was vaak want ik wilde de hele tijd verantwoording afleggen  voor mijn slonzige verschijning), vroeg men mij verwonderd ‘Waarom?’.  Ik vond geld sparen en het milieu redden wel interessante extraatjes, maar ik had me toch vooral laten verleiden door de bevrijding die me ietwat bedriegelijk werd voorgehouden door Madame Zaszsa.  

Eerst kort nog over mijn eigen regels:
  • geen nieuwe kleren meer kopen
  • schoenen en accessoires zijn geen kleren
  • tweedehands en zelf maken mag wel
  • kleren cadeau krijgen is ook toegestaan
  • de kinderen worden niet betrokken in het project

 Aan deze regels heb ik me flink gehouden, maar toch: het is niet goed gegaan.

Heel vroeger was shoppen een (naar het schijnt erfelijke (langs moeders kant)) hormonale aangelegenheid. Dank zij het spiraaltje is die maandelijkse cyclus er wat uit, maar ik blijf toch last hebben van een soort fysisch verlangen naar nieuwe kleren.  Ik kreeg dan ook snel spijt van mijn engagement en maakte al snel plannen om mijn eigen project te saboteren. Ik vroeg me af of meneer Schaap zou geloven dat een nieuwe broek eigenlijk een oude is  (op zich geen probleem) en zocht dan manieren om die broek betaald te krijgen zonder dat hij het zou merken (onmogelijk). Ik probeerde bevestigd te krijgen door mijn vriendinnen dat outlet eigenlijk een soort tweedehands is, maar ook dat mislukte.

Ik heb me dan uit pure ellende op de tweedehandsmarkt gestort, maar daar kwamen toch vooral miskopen van. In zo’n Think Twice vol hipsters raak je wel overtuigd van de charme van die herderinnetjesjurk en dat bommabloesje, maar als je op maandagochtend aan power dressing probeert te doen voor je burgerlijke job, slaat de twijfel toe.

Tweedehands kopen kost ook wel veel meer tijd dan nieuwe kleren kopen. Het is jagen en plukken tegenover landbouw. Ik heb een buitenpropotioneel lichaam en was gewend veel via internet te kopen. Tweedehands shoppen na kinderbedtijd is moeilijk.

Het enige lichtpunt dit jaar was mijn verjaardag in mei. Toen kreeg ik van mijn moeder als cadeau een budget dat ik enkel aan kleding mocht besteden. Niet geheel vrijwillig van haar kant overigens, want mijn moeder geeft het liefst van al nuttige cadeaus zoals strijkijzers en frietketels.

Ik had me ter compensatie op de schoenenmarkt kunnen werpen, maar ben ik ben geen schoenenfetishist. Er bestaan ook bijna geen leuke schoenen in mijn maat, dus dat was een beetje een zielig alternatief. Ik kocht één paar in die bijna 11 maanden. Oh, én een paar loopschoenen. Die regel was ik nog vergeten in mijn lijstje: sportkleding is geen kleding. Ik kocht dus ook een stuk of 3 sneldrogende t-shirts in de Koodza om op berghuttentocht te gaan.

Enfin, ik kan besluiten dat er in mijn geval van gemoedsrust of bevrijding geen sprake is. Ik blijf plakken in het consumentenweb. En ik kan niet wachten tot het 2014 is. Dan ga ik ongebreideld shoppen en ga ik een makkelijker uitdaging aan.  Een heel jaar elke dag een kwartier op mijn handen staan of zo, easy peasy in vergelijking met dit jaar!
En aan alle onthechte niet-shoppers: ik ben onder de indruk en geniet van de bevrijding.

zondag 17 november 2013

Mijn bloemetje



Voor kleine meisjes vind ik de Marilou het leukste model uit Zelfgemaakte kleertjes 2. Ik gebruikte nicky velours en bedrukte jeans en knipte er onderaan 10 cm af.  Ik was klaar op een halve dag.

Voor de grote zussen wil ik joggingstof gebruiken en de kraag kleiner maken.

zaterdag 16 november 2013

Sneeuwwitje



Ik kreeg zelfgemaakte kleertjes 2 van Catherine Deweerdt zomaar cadeau. Enkel voor toffe meisjes blijkbaar, maar daar heb ik er hier genoeg van lopen.
In tegenstelling tot bij het eerste boek, was ik deze keer meteen verkocht. Er staan heel leuke, vrij basic patronen in. Elk model is een soort bouwpakket waarmee je naar keuze mouwen, kraagjes en strikken in elkaar kan puzzelen.

Voor de 7-jarige Annabel maakte ik een 10-jarige Nina. De stof (die ik kocht bij Van Leuven) is zo druk dat ik het geplande peter pan kraagje liet vallen. De knopen achteraan verving ik door een rits

En daarmee zijn we hopelijk weer vertrokken met een fatsoenlijke blogfrequentie.


vrijdag 7 juni 2013

Jurkje van weinig woorden




 
Hier valt weinig over te zeggen.
De stof is van In Den Beer, het model komt uit een Japans boekje en hoewel bedoeld voor Marta, mag Annabel het dragen. 't Is echt een modelletje voor kleine kindjes en een ranke 9-jarige staat er een beetje onnozel mee.
Voor de sluiting maakte ik geen lusjes, maar gebruikte ik gewoon een brede rekker.

vrijdag 10 mei 2013

Verstoppertje spelen in Haspengouw

Marta koos stof bij Van Leuven. Ze wilde graag een jurkje met veel zwier, en omdat er veel stof kruipt in zwier, kocht ik 2 meter. Na enige overpeinzingen op de fiets, tijdens vergaderingen en in bed, vond ik de stof toch te druk voor een weelderige jurk, dus ik overtuigde Marta van een strakker modelletje uit Stof voor Doe het Zelvers.
 
Uit de restjes stof hoopte ik nog een rokje voor Babette te krijgen, maar na veel gepuzzel en wat gesjoemel haalde ik er nog een heel kleedje uit. Ik gebruikte het basispatroon uit SVDHZ, verkorte het lijfje wat en tekende er een kraagje aan.
 
Twee voor de prijs van één, dus!