maandag 27 oktober 2014

Van de Liefde en de Man



Mijn liefde voor het naaien maakt het cliché dat mannen zich aan de kant geschoven voelen na de geboorte van de kinderen, hier heel tastbaar. Bij elk jurkje dat vanonder de naaimachine rolde, voelde Meneer schaap  bewondering, maar ook een milde jaloezie. En uiteraard ging het niet om het kledingstuk op zich, maar om alle liefde die erin was gekropen.

De liefde van de man gaat door de maag, maar ook langs zijn kleerkast. Zoiets.

Ik had wel een hoodie willen maken, maar Meneer Schaap draagt nooit hoodies. Hemden draagt hij dan weer in overvloed, maar voor een hemd ben ik veel te ongeduldig en te nonchalant.
Het deed dus *Ping!* in mijn hoofd toen ik in de Stoffenkamer dit patroon zag liggen. Sinds 'Dead poets society' word ik een beetje week van elke man in een duffelcoat (bij voorkeur is die man ook jong en knap, maar dat zit bij die van mij wel min of meer goed). Bovendien staat één mannenjas wel gelijk aan heel veel meisjesjurkjes, dus onze relatie was weer een tijdje gered.

We gingen samen stof kiezen bij Stoffen Van Leuven: olijfgroene wol, een bedrukt katoentje voor de voering en echte gladde voeringstof voor de mouwen.

De werkbeschrijving bij het patroon is zo gedetailleerd dat je eigenlijk niet kan missen. Moeilijk was het dus niet, maar mijn dank gaat wel uit naar de sterke motor van mijn Pfaff en naar Eva die me haar stevige jeansnaald uitleende nadat ik eerst een stuk of zes standaard naalden had kapot gestikt op vijf lagen wol. Ik heb het hardst gevloekt op de houtje touwtje knopen die ik elegant probeerde vast te stikken op dat enorme pak jas.

Meneer Schaap bestaat in twee dimensies: voor het werk en na het werk. We kozen 'voor het werk' voor een snelle fotoshoot in de tuin.




vrijdag 8 augustus 2014

Heimwee

Niet zo geschreven, maar wel zo gelezen:


Verrebroek, 6 augustus 2014

Liefste mama,

We doen hier leuke activiteiten, de leiding is leuk, het eten is lekker en mijn vriendinnen zijn lief. Maar ik kan niet schrijven dat ik het hier leuk vindt, daarvoor is de heimwee te allesoverheersend.

Hoe heimwee werkt hoef ik jou niet uit te leggen, mama, ik heb haar immers van jou geërfd, die ziekte die geen ziekte is. Omdat het een combinatie is van gevoeligheden en eigenaardigheden die bij elke patiënt anders is, bestaat er geen remedie. Google leverde hooguit een paar lapmiddeltjes op en de troost dat jouw dochter niet het enigste slachtoffer is.

Ik weet dat je je zorgen maakt, omdat de heimwee mijn vrijheid beperkt. Van logeren bij vriendinnetjes was vroeger geen sprake, nu lukt het al eens mits goede zorgen en een intensieve begeleiding door de gastmama. Interne sport- of themakampen zijn voor mij geen optie en eigenlijk zag ik dit chirokamp ook niet zitten. Maar ik ben al 10 en ik weet hoe hard je hoopt op een wonderbaarlijke genezing. Ik moest mee, van mezelf, maar vooral voor jou.

Zeven dagen is te lang. Eerst was ik vooral bang van de heimwee, dan kwam de heimwee zelf: ’s avonds kreeg ik buikpijn als ik aan jou dacht, nu overvalt het gevoel me ook overdag en ik kan mijn tranen niet meer bedwingen. Ik ben bang dat mijn vriendinnen me een aansteller vinden en daardoor ga ik nog meer naar huis verlangen, waar iedereen me kent en begrijpt. 
Mijn knuffel, alle kaartjes en briefjes waar de hele familie - onder zachte dwang van jou - mij mee bombardeert, de verwoede pogingen van de leidsters om me af te leiden,.. Het is als een spiegeltje hangen voor een eenzame kanarie: die kanarie apprecieert wel je goede bedoelingen, maar uiteindelijk wil die gewoon een tweede kanarie als gezelschap. De enige die mij terug kan opmonteren ben jij, mama.

Je vraagt je vast af of je iets verkeerd deed. Had je me vroeger vaker een duwtje in de rug moeten geven? Heb je te vaak toegegeven aan mijn grillen toen ik kleiner was? Maar kijk dan naar mijn zus, die loopt hier ook rond, blakend van zelfvertrouwen. Thuis is wel het laatste waar zij aan denkt en ze kreeg toch min of meer dezelfde opvoeding als ik.

Ik tel de dagen af. Vandaag zijn het er nog vier en dat lijkt een eeuwigheid.

Ik weet hoe het zal gaan als jullie ons zondag komen ophalen. Ik zal van pure opluchting in tranen uitbarsten en niet meer van jullie zijde wijken. De leiding zal enthousiast afscheid nemen en ik zal beschaamd om mijn tranen eens schaapachtig knikken. Thuis zal ik dagenlang gelukzalig genieten in de zetel met een stapel boeken en de poes op mijn schoot. En intussen zal mijn zus op haar manier afkicken van kamp met driftbuien en veel dramatiek.

Dat had je vast niet gedacht hé, mama, toen je ons op de wereld zette, dat het zo moeilijk zou zijn. Je dacht dat de onderbroken nachten en een uitgelopen diarreepamper zo ongeveer het dieptepunt van het moederschap zouden zijn. De emotionele veldslag die je voor elk van je kinderen zou moeten leveren, daar had niemand je voor gewaarschuwd. Vergeet je niet mij daar nog even op te wijzen voor ik zelf aan kinderen begin? Ik vertrek liever gewapend ten strijde.

Tot zondag,
Veel liefs,


Je dochter Marta xxxxxxxxxxx

Marta in betere tijden

De parabel van de verloren dochter

Ik wil jullie het verhaal vertellen van een jonge vrouw. Behalve dat ze mooi en intelligent is, kan ik geen details met jullie delen, want het is altijd oppassen voor meelezend clb-personeel of ander volk van integrale jeugdhulp. En dit wil ik van bij het begin duidelijk maken: deze vrouw is geen slechte vrouw en ondanks alles wil ze het beste voor haar kinderen.

De laatste week van het schooljaar is ingezet, rust en ontspanning lonken aan de horizon. Maar eerst moet deze vrouw nog een berg over: een week vol rapporten, oudergesprekken, dossiers, afscheidsfeestjes, sportdagen, recepties en etentjes. De vrouw waarover ik het heb staat in het onderwijs, dat heeft u goed geraden. Bovendien heeft ze drie schoollopende dochters die hun juffen ook willen bedanken met een passend geschenk. En als klap op de vuurpijl heeft het arme mens last van klinisch uitstelgedrag, waardoor één en ander samenkomt en er zich een zekere onrust heeft genesteld in haar onderbuik.

Maandag is Colruytdag, ook in hectische weken. Dus tussen een uitgelopen oudergesprek en de laatste balletles van de oudste door, racet de vrouw tussen de rekken terwijl de kinderen op zoek gaan naar hapjes. Uiteraard kiest ze in haar haast de verkeerde rij, namelijk die van het mannetje dat de hele tijd leeggoedbonnetjes toekent, en als ze betaald heeft zijn haar kinderen in geen velden of wegen te bekennen. Ze vindt ze terug bij de beenhouwerij waar de vrouw ze met moeite vandaan sleurt omdat de countrysteak bijna gaar is.

Als alle aankopen los in de autokoffer tussen de boekentassen en knutselwerkjes zijn gepropt, staat de tweede dochter erop het karretje alleen terug te brengen. De vrouw jaagt de andere twee meisjes de auto in en scheurt het parkeerterrein af. Het verkeer is erg druk en de vrouw rijdt stapvoets van verkeerslicht naar verkeerslicht. 
Ze vraagt zich af of ze het eten klaar zou krijgen voor de balletles, als ze plots geschokt en verbijsterd beseft dat er maar twee kinderen in de auto zitten. 
“Annabel! We zijn Annabel vergeten op de parking van de Colruyt! Waarom zeggen jullie niets? Het is wel jullie zus hé! Ocharme dat kind! Ze pas zeven jaar! We zijn haar vergeten! “

Net niet enkele ongevallen veroorzakend keert de vrouw haar auto en rijdt in een zenuwslopende slakkengang terug naar de Colruyt. Ze is bezorgd om haar dochter, uiteraard, die als een Grietje zonder Hans werd achtergelaten in de voorstedelijke jungle. Maar eigenlijk maakt ze zich nog meer zorgen om de andere colruytbezoekers, die nu waarschijnlijk in een grote kring rond het huilende kind staan te schudden met hun hoofden, zich luidop afvragend hoe ontaard een moeder moet zijn om haar kind te vergeten. De vrouw zet zich al schrap voor de confrontatie met de afkeurende menigte en gaat tevergeefs op zoek naar aannemelijke excuses.

Maar dan roept haar oudste dochter van op de achterbank:”Daar, Annabel! Daar loopt ze mama!”

Geen paniek, geen gehuil, Annabel heeft na een korte bezinning gewoon besloten als een echt Grietje zelf de weg naar huis te zoeken. Ze dwaalt moederziel alleen langs de drukke steenweg.

Alweer net niet enkele ongevallen veroorzakend, schiet de vrouw het voetpad op. Ze springt uit de auto en sluit haar gevonden dochter in haar armen. “Annabel toch, je huilt niet eens!”

En dan barst Annabel in tranen uit.

dinsdag 17 juni 2014

rokje Pauline

Dat went snel, zo'n grote tuin.

Annabel draagt de Pauline uit Zelfgemaakte kleertjes 2, in een feeëriek stofje van Michael Miller dat ik kocht bij Mertens in Melle.
Ik had het ook in De Stoffenkamer zag liggen, maar Mertens hadden ze nog net één metertje. Dit interpreteerde ik als een duidelijke opdracht van hogerhand, wat me over de streep trok.






vrijdag 6 juni 2014

Coulance

Vroeger noemde ik Roompot ‘de Center Parks van den Aldi’. Dat zal ik nu nooit meer doen.

En wel hierom:

We zouden op weekend gaan met een paar collega’s. Ik zei: “Ik boek wel een huisje bij Roompot. Ken je dat niet? Da’s de Center Parks van den Aldi.” En ik boekte een huis voor 10 personen, zoals dat gaat: klikken en vinken, ‘ga door’ en ‘akkoord’ tot ik tot mijn tevredenheid een mail kreeg waarop stond dat ik definitief geboekt had.  Betalen moest ik ook doen natuurlijk, maar daar had ik nog zeeën van tijd voor.

De zeeën werden een meer en het meer werd een vijver en de vijver werd een poel en de poel werd een regenplas en toen kreeg ik een mailtje waarin stond dat mijn reservatie was geannuleerd wegens niet tijdig betaald. Er stond ook nog iets in over recron-voorwaarden, blijkt achteraf, maar ik lees graag diagonaal en dat van die voorwaarden stond in de verkeerde hoek.

Verdorie, dacht ik, nu gaat ons weekend niet door. Mijn gedachten dwaalden verder af naar therapie voor uitstelgedrag en dat was dat.

Ik krijg regelmatig mails van Roompot, met last-minute-aanbiedingen en zo. Ik lees die nooit, dus de voorbije weken las ik die ook niet, ook al stond er soms ‘aanmaning’ bij het onderwerp, blijkt achteraf. Ik kan zelfs mailboxen diagonaal lezen.

En toen kreeg ik een echte papieren brief van Roompot in de bus. Ik ben verzot op echte papieren brieven, dus die lees ik altijd helemaal horizontaal en verticaal.

Het was een brief met een nep-watermerk van Roompot en hij had een titel: Aanmaning.

Totaal achterstallige betalingen: € 673,25

Ik moest even gaan zitten, want ik zag sterretjes een ook een paar schoenen, veel mooie jurkjes en een nieuwe zonnebril, allemaal met een groot rood kruis erdoor. Ik kreeg ook een beetje buikpijn.

Ik heb de brief enkele keren herlezen, heb mijn mailgeschiedenis uitgeplozen, heb de recron-voorwaarden gedownload en bestudeerd heb me toen zetten wachten op Meneer Schaap.

Meneer Schaap heeft de brief enkele keren herlezen, mijn mailgeschiedenis uitgeplozen en de recron-voorwaarden bestudeerd en toen heeft hij heel ontgoocheld naar mij gekeken.

Roompot was volledig in zijn (haar?) recht: door niet te betalen had ik laattijdig geannuleerd en ik moest 75% van de kosten betalen.

Meneer Schaap had nu ook buikpijn gekregen en stuurde me op strafkamp naar de keuken. Terwijl ik schuldbewust de afwas deed, schreef hij Roompot een poeslieve mail waarin hij de nonchalance van zijn vrouw beschreef als een klinisch probleem en heel nederig vroeg om begrip en misschien een beetje korting op onze schulden.

Later die avond mocht ik terug uit de keuken komen, maar echt gezellig werd het niet meer.

Wat een verschil met de daaropvolgende dag, toen we konden lezen in de mail van de afdeling Gastenadministratie: “Uit coulance hebben wij de annuleringsnota 00014104999 verwijderd/laten vervallen.” Een cadeautje van € 673,25, zomaar, uit coulance. Hoera!


Ik weet zeker dat ze bij Center Parks niet zo coulant waren geweest.

woensdag 21 mei 2014

Doelloos filmpje

Een doelloos filmpje, zoals het leven zelf.
En een trage variant op dit project.



vrijdag 13 december 2013

de nomade in mij


Drie maanden geleden verhuisden we van het mooiste huis is een lelijke straat naar het lelijkste huis is een mooie straat.  De eerste weken na de verhuizing kon ik niet langs het oude huis rijden zonder buikpijn te krijgen: we hadden hier nooit mogen weggaan!
We waren namelijk heel gelukkig in ons oude huis: comfort, charme, plaats, leuke buren, stad, autosnelweg, winkels, parken, muziekscholen en sportclubs,  we hadden het allemaal. Toch verruilden we het voor een huis dat al die dingen een beetje minder heeft. We hadden niet echt een goede reden. Sinds een paar jaar heb ik het irrationele verlangen om  rond mijn huis te kunnen lopen. En we wilden op minder bakstenen uitkijken. Onder mijn toezicht gaan kamerplanten namelijk snel dood, dus het groen in mijn leven moet van buiten komen.
We hebben ons niet echt verbeterd, we zijn gewoon veranderd. Er huist uiteindelijk ook ergens een nomade in mij.

Twee kilometer stroomafwaarts langs de boven zeeschelde, ver zijn we niet gegaan.

Intussen ben ik trouwens alweer helemaal in het reine met ons nieuwe bestaan en ik zou niet meer willen terugkeren. Ook al paste deze keuze niet bij mij volgens sommigen: je rijdt toch met een bakfiets? Maar ik heb nooit met een bakfiets gereden en nu  bouwen we  aan ons eigen ecologisch evenwicht: Meneer Schaap vangt de mollen en ik voeder de mezen.
 
minder bakstenen


langs de boven zeeschelde
 

maandag 25 november 2013

Soms is slecht weer mooi weer


en soms moet je het gewoon doen: trek je wollen onderlijveke aan, stop regenbroek en picnic in je rugzak, laat je kinderen bij hun andere ouder en trek voor een dagje de Vlaamse velden in. Je zal er geen spijt van krijgen - 't is te zeggen, eerst wel, maar als de spierpijn weg is zal je er geen spijt meer van hebben.

vrijdag 22 november 2013

Stoppen met shoppen

Een existentiële crisis is nooit ver weg en soms durf ik in mijn vertwijfeling deze blog meesleuren, de diepe put vol vragen in: Wat? Hoe? Waarom? Dit wordt nooit een blog van stand als ik niet zorg voor een duidelijke profilering, als ik mijn doelpubliek niet definieer en als ik het jaar rond een besneeuwd schaap in mijn header laat staan. Maar anderzijds is deze compleet onsamenhangende blog een perfecte afspiegeling van mijn compleet onsamenhangende persoonlijkheid. Compleet en perfect, dat kan al tellen qua profilering. In mijn deterministische wereldbeeld heb ik tenslotte ook geen keuze: het is wat het is.

En zo kan ik hier gewoon uit het niets het verhaal vertellen van het engagement dat ik aanging 325dagen geleden. Ik besloot toen om een jaar geen kleren meer te kopen. Een heel banale uitdaging, ik weet het, want het www bulkt van de beloftes en getuigenissen van gelijkgezinden. En mijn jaar is niet eens om. Maar ik heb toch zin om hier nu mijn eigen versie van de feiten te vertellen.

Ik mag dan al duizenden lotgenoten hebben volgens het internet, in mijn echte omgeving vonden de meeste mensen het toch maar raar dat ik zoiets lastigs met mezelf had afgesproken. Telkens ik er over begon (en dat was vaak want ik wilde de hele tijd verantwoording afleggen  voor mijn slonzige verschijning), vroeg men mij verwonderd ‘Waarom?’.  Ik vond geld sparen en het milieu redden wel interessante extraatjes, maar ik had me toch vooral laten verleiden door de bevrijding die me ietwat bedriegelijk werd voorgehouden door Madame Zaszsa.  

Eerst kort nog over mijn eigen regels:
  • geen nieuwe kleren meer kopen
  • schoenen en accessoires zijn geen kleren
  • tweedehands en zelf maken mag wel
  • kleren cadeau krijgen is ook toegestaan
  • de kinderen worden niet betrokken in het project

 Aan deze regels heb ik me flink gehouden, maar toch: het is niet goed gegaan.

Heel vroeger was shoppen een (naar het schijnt erfelijke (langs moeders kant)) hormonale aangelegenheid. Dank zij het spiraaltje is die maandelijkse cyclus er wat uit, maar ik blijf toch last hebben van een soort fysisch verlangen naar nieuwe kleren.  Ik kreeg dan ook snel spijt van mijn engagement en maakte al snel plannen om mijn eigen project te saboteren. Ik vroeg me af of meneer Schaap zou geloven dat een nieuwe broek eigenlijk een oude is  (op zich geen probleem) en zocht dan manieren om die broek betaald te krijgen zonder dat hij het zou merken (onmogelijk). Ik probeerde bevestigd te krijgen door mijn vriendinnen dat outlet eigenlijk een soort tweedehands is, maar ook dat mislukte.

Ik heb me dan uit pure ellende op de tweedehandsmarkt gestort, maar daar kwamen toch vooral miskopen van. In zo’n Think Twice vol hipsters raak je wel overtuigd van de charme van die herderinnetjesjurk en dat bommabloesje, maar als je op maandagochtend aan power dressing probeert te doen voor je burgerlijke job, slaat de twijfel toe.

Tweedehands kopen kost ook wel veel meer tijd dan nieuwe kleren kopen. Het is jagen en plukken tegenover landbouw. Ik heb een buitenpropotioneel lichaam en was gewend veel via internet te kopen. Tweedehands shoppen na kinderbedtijd is moeilijk.

Het enige lichtpunt dit jaar was mijn verjaardag in mei. Toen kreeg ik van mijn moeder als cadeau een budget dat ik enkel aan kleding mocht besteden. Niet geheel vrijwillig van haar kant overigens, want mijn moeder geeft het liefst van al nuttige cadeaus zoals strijkijzers en frietketels.

Ik had me ter compensatie op de schoenenmarkt kunnen werpen, maar ben ik ben geen schoenenfetishist. Er bestaan ook bijna geen leuke schoenen in mijn maat, dus dat was een beetje een zielig alternatief. Ik kocht één paar in die bijna 11 maanden. Oh, én een paar loopschoenen. Die regel was ik nog vergeten in mijn lijstje: sportkleding is geen kleding. Ik kocht dus ook een stuk of 3 sneldrogende t-shirts in de Koodza om op berghuttentocht te gaan.

Enfin, ik kan besluiten dat er in mijn geval van gemoedsrust of bevrijding geen sprake is. Ik blijf plakken in het consumentenweb. En ik kan niet wachten tot het 2014 is. Dan ga ik ongebreideld shoppen en ga ik een makkelijker uitdaging aan.  Een heel jaar elke dag een kwartier op mijn handen staan of zo, easy peasy in vergelijking met dit jaar!
En aan alle onthechte niet-shoppers: ik ben onder de indruk en geniet van de bevrijding.

zondag 17 november 2013

Mijn bloemetje



Voor kleine meisjes vind ik de Marilou het leukste model uit Zelfgemaakte kleertjes 2. Ik gebruikte nicky velours en bedrukte jeans en knipte er onderaan 10 cm af.  Ik was klaar op een halve dag.

Voor de grote zussen wil ik joggingstof gebruiken en de kraag kleiner maken.